Uit: 'tien geboden', interview in 'Trouw', 25 januari 2003, door Arjan Visser:
Verwachten
O ja, ik heb gebeden toen ik pijn had, ik heb Allah gesmeekt
dat hij ervoor zou zorgen dat mijn moeder ophield met slaan,
maar zoals kinderen op een dag begrijpen dat Sinterklaas niet
bestaat, zo accepteerde ik dat ik van Hem niet veel hoefde te
verwachten.
Perverse man
Op het beledigen van zijn profeet, Mohammed, staat de
doodstraf. Dat heeft de profeet zelf van God vernomen, zoals
hij wel vaker boodschappen doorkreeg die hem goed van pas
kwamen. Lees het maar na in de Koran: hij stal Zayneb, de
vrouw van zijn leerling, door te zeggen dat het de wil van
Allah was. En erger nog: hij werd verliefd op Aisha, de
negenjarige dochter van zijn beste vriend. Haar vader zei:
'Wacht alsjeblieft tot ze de puberteit heeft bereikt', maar
Mohammed wilde zo lang niet wachten. Dus wat gebeurt er? Hij
krijgt van Allah de boodschap dat Aisha zich moet klaarmaken
voor Mohammed. Dat is kennelijk de leer van Mohammed: het is
geoorloofd om het kind van je beste vriend af te pakken.
Mohammed is, gemeten naar onze westerse maatstaven, een
perverse man. Een tiran. Hij is tegen vrije meningsuiting. Als
je niet doet wat hij zegt, loopt het verkeerd met je af.
Gewelddadig
Mohammed is een voorbeeld voor alle moslimmannen. Vind je het
vreemd dat zoveel moslimmannen gewelddadig zijn?
Ongehoorzaam
Allah zegt: eerst gehoorzaam je mij, dan gehoorzaam je de
profeet Mohammed en daarna je vader en moeder. In alles. Er is
maar één moment waarop je ongehoorzaam mag zijn:
als ze je vragen niet langer in Allah te geloven. Ik heb lang
gewacht met het naar buiten brengen van mijn breuk met de
islam. Bang voor de consequenties: het verlies van mijn
familie.
Zij kiest voor Allah, niet voor mij
Nu staat er een grote, lege God tussen ons in: mijn familie
wil mij niet meer zien. Zo pervers kan religie zijn: ze
infiltreert in intieme relaties en dwingt ouders te kiezen
tussen hun kinderen en hun God.
Ze zijn altijd in mijn gedachten. Er is gemis. Verdriet. En
toch kan ik mijn schuldgevoelens beter de baas nu ik niet
langer geloof dat ik mijn ongehoorzaamheid moet bekopen met
een plaatsje in de hel. Wat mij zo verdrietig maakt, is de
gedachte dat dit allemaal zo onnodig is: waarom accepteren ze
mij niet zoals ik ben? Ik wil dat mijn vader erbij is als ik
word beëdigd in de Tweede Kamer. Ik wil dat hij me
vasthoudt en knuffelt, net als vroeger. Het zal niet gebeuren.
Ik wil mijn moeder geld sturen, maar het geld zal haar niet
bereiken. Ik wil weten of het goed met haar gaat, maar ik durf
haar niet te bellen. Zij kiest voor Allah, niet voor mij.
Liegen
Ik beheers de kunst van het liegen, maar toen het liegen niet
meer nodig was - er is geen God, ik hoef niet de waarheid
te spreken omdat God dat van mij wil - heb ik er bewust
voor gekozen om het nooit meer te doen.