De bui
Rond het middaguur ben ik in de stralende zon een wandeling
begonnen langs de waterkant van het
Heerderstrand. In mijn mijmering heb ik niet opgemerkt hoe
donker de lucht achter me is geworden. De zon
schijnt immers en de welhaast volledig tot rust gekomen natuur
werkt weldadig op me in. Alleen het
geluid van het voortdurende autoverkeer op de A50 ervaar ik
als een onwelkome dissonant. Een man met een
hond komt me tegemoet en ik maak een opmerking over het
prachtige weer. Nog zie ik niet wat hij moet
zien.
Ineens barst de bui los: regen en hagel. Ik keer me om en
zie hoe de hemel voor me zich totaal heeft
dichtgetrokken. Op hetzelfde moment zie ik de zich nieuw
ontwikkelende regenboog, die zich scherp
aftekent tegen deze zwarte duisternis. Zelf lijk ik plotseling
het middelpunt te zijn van de halve
cirkel die door die boog wordt omspannen. En meteen daarop
ontstaat - minder scherp tekenend - buiten
die fel lichtende boog een tweede regenboog, als in een poging
een nog groter geheel bijeen te brengen.
Dit enkele ogenblik lijk ikzelf het brandpunt te zijn van
alles wat zich hier voltrekt. Nog even ligt
het water glad en weerspiegelt het de scherpe contouren van de
kale bomenrij die zich aftekenen tegen de
duistere hemel. Nog even stralen deze regenbogen in volle
glorie. Dan vallen ze weg en op hetzelfde
moment steekt een snijdende wind op, die binnen enkele
ogenblikken de regen en hagel alle warmte uit m'n
gezicht doen trekken. Snel zoek ik beschutting onder het
afdakje in mijn buurt. Alle rust is nu
verdwenen. Tussen het groen door zie ik de auto's op de
autobaan, maar ik hoor ze nu niet meer. Nu
overstemt de natuur zelf elk geluid dat door mensen wordt
voortgebracht. Vanuit deze schuilplek overzie
ik water, bomen, strand, de door de wind voortgejaagde bui en
boven dat alles uit die gitzwarte hemel.
Maar kijk: vanwaar de bui gekomen is, wordt nieuw licht
zichtbaar, een eerste streepje blauw. Ik word me
bewust van een innerlijk weten dat alle leven ontspruit en
groeien zal zoals ik dat zich hier in de
natuur zie voltrekken. Pas tegen zo'n zwarte hemel wordt nieuw
licht zichtbaar en in het schijnbaar
volle licht trekt de hemel zomaar dicht ...
Gert Hardeman
Terug, Home
Pagina laatst bijgewerkt 9 maart 1999.