Lieve Elodie,
Als ik dit schrijf, is het al meer dan een etmaal geleden dat je geboren bent. Jij was de eerste in het gezin van je ouders die in eigen land geboren werd. Daarom voelde ik jouw geboortedag ook anders dan die dagen van je broers. Zij werden allebei op Hawaï geboren, net zo'n beetje aan de andere kant van de wereld. Voor mijn gevoel was dat in die uren zo ver weg dat hun geboortedagen mij door die grote afstand juist nog meer nabij kwamen. Dat is zo bijzonder in het leven, dat wat veraf is, tegelijk zo dichtbij kan komen en wat veel dichterbij is, toch ook afstand kan behouden. Die verschillende kanten aan ons bestaan hier, boeien me steeds meer. Dat dingen niet zijn wat ze lijken te zijn en juist wel zijn wat je niet had kunnen vermoeden of hopen. Je broers waren zo veraf toen ze geboren werden en toch waren ze niet verder weg dan jij in je eerste uren hier bij ons, waarin wij vlak in de buurt waren en ook bleven, omdat we je niet meer los konden laten nadat mijn telefoon was gegaan. Dat was om half 2, in Niehove, waar je om de kerk heen kunt. De zon scheen en we hadden op onze fietstocht al genoten van het prachtige Groninger land. Een Limburgs echtpaar dat al evenzeer van deze dag en plek genoot als wij, maakte zich net van ons gesprek over haar en mijn fotohobby los om hun weg te vervolgen. 'We zijn nu in het ziekenhuis', zei je vader. Je had al gepoept nog voor je geboren was en dus moest je aangezet worden om je wat te haasten. Je tijd was duidelijk gekomen. We hebben vanaf dat moment onze route verlegd om de afstand tot jou minder groot te laten worden dan volgens ons boekje. We wilden snel bij je kunnen zijn. Zo hadden we een prachtige dag en ik maakte veel mooie foto's, waarvan ik een aantal nog op mijn site ga zetten. Ik hoop dat ze daar bewaard kunnen blijven, zodat je er in je opgroeien af en toe nog eens naar kunt kijken, mee kunt kijken door mijn ogen op jouw dag. We cirkelden dus rond, zonder te ver weg te komen. We telden de uren, waren op de mooiste plekjes en tegelijk waren we al half bij jou en je ouders in het ziekenhuis. Weet je, als ik dit allemaal schrijf, begint het buiten heel langzaam licht te worden. Ik hoorde de eerste vogel, die nu, even later, al niet meer alleen is. Zo begint alle leven en alles altijd opnieuw en zo begon jouw leven bij ons op die dag. Kun je voelen hoe wonderlijk die dingen zijn? Het duurde tot 9 uur
De nacht is voorbij, een nieuwe dag is begonnen. Zo wens ik jou een nieuw begin, alle dagen van je leven hier bij ons. Dat je je rijkdom mag delen. Weet je, ik geloof dat je ouders hebt die je aardig op weg zullen kunnen helpen. Dat meen ik echt, ook al zullen er wel eens dagen zijn dat jij daaraan twijfelt.
Opa Gert