Hoe zit dat met onze levenslessen? Vooropgesteld opnieuw dat ik
de waarheid niet in pacht heb, wil ik toch wat over mijn
gedachten daarover schrijven. Alles wat we doen, al onze
activiteiten, staan primair in het kader van onze levenslessen.
We komen in dat alles voor keuzes en steeds is er de keuze die
een stap verder voert in het kader van de les waaraan we werken
en de keuze die ons juist van onszelf verwijdert en die de
volvoering van de bedoelde les tegenwerkt. Toen we, ieder voor
zich, aan dit leven begonnen, schreven we een script, gericht
op onze voorgenomen te leren lessen. Binnen dat script bewegen
we ons, twee stappen vooruit en dan weer één
achteruit, of andersom: meer achteruit dan vooruit. Als we
vorderen op onze weg, voelen we ons waarschijnlijk goed, in
groeiende harmonie met onszelf, maar als we onze lessen niet
leren, daar juist tegenin werken, raken we in onmin met onszelf
en lopen we het risico het geld
Hoe is dat nu praktisch? In mijn script kies ik voor een
bepaalde vader en een bepaalde moeder, een bepaald gezin en een
bepaalde sociale en culturele omgeving. Die alle selecteer ik
om een zo groot mogelijke kans te hebben de gewenste lessen in
dit leven te zullen kunnen leren. Geen enkele mensenweg is
zonder hobbels en daar waar er te weinig hobbels zijn, een
tekort aan tegenslagen en problemen is, wordt de wilskracht te
weinig geprikkeld om iets tot stand te kunnen brengen. Wij
allen hebben onze eigen neuroses en dat is maar goed ook.
Zonder neurose gebeurt er weinig of misschien wel helemaal
niets! De problemen in mijn jonge jaren, de problemen van en
tussen mijn ouders, de problemen van de neuroses in mijn genen
Een belangrijke les is om goed voor jezelf te zorgen. Je bent
een vonkje God en daarom verdien je respect en vooral respect
van jezelf. Pas als je in evenwicht hebt geleerd te leven met
jezelf, als je je dus niet meer onder- of overvraagt, als je
ervoor zorgt dat je jezelf je deel in dit leven verwerft, pas
dan opent zich de ware mogelijkheid om iets voor de ander te
kunnen betekenen, om een wegwijzer op een andermans weg te
kunnen worden. Wegwijzers werken het best als ze niet dwingend
zijn, als het beeld van de volgende halteplaats als het ware al
van de wijzer af te lezen is. Hoe zal iemand die geen vrienden
is met zichzelf iets kunnen betekenen voor de ander? Dat is
vrijwel onmogelijk.
We zijn met velen. In mijn optiek komen we elkaar nooit
toevallig tegen. In ons levensscript hebben we al onze
belangrijke ontmoetingen ingepland, nog steeds met mede als
doel onze levenslessen te leren. Bovendien acht ik het
waarschijnlijk dat we elkaar in beide richtingen over de grens
van dit leven heen steeds opnieuw ontmoeten. In dit leven komen
die mensen bij mij naar voren met wie ik in mijn vorige levens
dingen niet heb uitgewerkt door mijn eigen keuzes, of niet uit
heb kunnen werken vanwege de beperkingen of keuzes van die
ander. Het leven is genadig: er komt altijd een nieuwe kans.
Degeen die ik tekortdeed, komt in hetzelfde of een volgend
leven bij mij terug om verhaal en ik zal in de nabijheid
vertoeven van wie mij eerder onrecht deed om diegeen de kans te
geven dat goed te maken. Het is de bedoeling dat al dit soort
relationele zielszaken uiteindelijk worden geneutraliseerd,
zodat we elkaar vrij in wederzijds evenwicht in de ogen kunnen
zien met één gemeenschappelijk doel: weer
één te worden in de Bron.
En het kwaad dan? Zonder kwaad is er geen go(e)d. Het kwaad is
nodig om het goede op te laten lichten. Ieder mens zal dat
kwaad in zichzelf herkennen en zal daarin een weg moeten
vinden, waarin overigens onvermijdelijk ook kwade keuzes zullen
voorkomen. We zijn hier niet om volmaakt te zijn, we zijn hier
om te leren en dat leren doe je als mensenkind nu eenmaal het
beste dwars door fouten heen. Maar we mogen weten dat wie we
tekort deden, op onze weg zullen terugkeren en dat we wie ons
niet goed behandelden op ons pad zullen terugvinden. Door
verschillende levens heen lijkt het me een genade dat we niet
alle herinneringen meedragen (een enkeling doet dat schijnbaar
wel), maar dat we vrije nieuwe kansen krijgen, onbelast door
een bezoedeld verleden, opdat we onze lessen tot in de eigen
wezenskern zullen leren.
Gert Hardeman