Verlosser
Die koele dag van onze vakantieweek stond ik met mijn
schoondochter samen in een plaats nabij Oldenzaal voor de kerk.
Het was een mooie plek daar en we wachtten even ergens op. De
steen in het gebouw vermeldt de volgende tekst: 'Christus
alleen is de verlosser der wereld.'
'Mooi', mompelde ik. Maar ik bedoelde daarmee niet dat ik het
er zomaar mee eens was. Ik vond het mooi vanuit mijn
achtergrond, vanuit dat wat me vroeger geleerd is en wat ik ook
jarenlang echt geloofd heb, vanuit dat wat me uiteindelijk
bracht tot een ander inzicht en ervaren van het goddelijke. Ik
vond het mooi zoals ik graag luister naar oude kerkliederen
zoals ik ze zelf ook gezongen heb, ook al slaan de woorden voor
mij inhoudelijk nergens meer op. Mijn schoondochter zei niet
veel, wachtte even af. Ze weet heel goed hoe ik over deze
dingen denk en ze heeft niet meer dan een half woord nodig.
'Als je nu alleen die Christus maar wel binnenin jezelf
lokaliseert en niet daarbuiten', zo hoorde ik me even later
mijmeren. Zij had erop gewacht, merkte ik. Ze glimlachte. 'Als
je God gaat zoeken buiten jezelf, komt het niet goed', zo
hoorde ik me tegen mezelf zeggen. 'Of je moet daar zelf vast in
geloven ...', kwam er toen nog.
Ik realiseerde me dat ik het op dat moment had over een
kernpunt in mijn eigen geloofsontwikkeling. Ik ben opgehouden
te geloven dat het van buitenaf moet komen, dat de mens Jezus
van Nazareth voor mij betaald zou hebben. Als ik dat zou
geloven, zou ik mijn eigen goddelijke komaf ontkennen. Ik
geloof veel meer dat Jezus een godsmens was die een krachtig
voorbeeld van mens zijn gegeven heeft, een voorbeeld waar ik
me, zover zijn voorbeeld bij mijn persoon past, aan mag
spiegelen. Maar ik ben Jezus niet ... Ik ben als mens wel
even uniek als Jezus was. Er is er maar één van
mijn 'samenstelling' en ... mens van God ben ik. Ik geloof
dus niet dat ik Jezus moet navolgen, maar meer dat ik met mijn
eigen mogelijkheden God in mijn leven zichtbaar maken mag. En
dat is genoeg, meer dan genoeg! Het impliceert dat ik niet vind
dat Jezus de Christus was, meer dat hij een Christus was,
iemand in wie het godslicht oplichtte. Als ik nu naar Jezus
blijf kijken, lijkt het alsof mijn eigen godslicht er niet toe
doet, niet van waarde is. Ik geloof dat ik God niet dieper kan
bedroeven dan met zo te doen. Zo kom ik niet tot mijn recht, zo
misken ik God in mij! Dus Christus komt veel dichterbij nog dan
in die mens van 2000 jaar geleden: Christus leeft in mij en
vraagt mij zo te leven dat het Christuslicht daarin op kan
lichten.
Ja, Christus alleen is de verlosser der wereld. Christus in
mij, Christus in ieder die het godslicht in zichzelf ervaren
kan.
Gert Hardeman
Terug, Home
Pagina laatst bijgewerkt 23 mei 2003.