Bureaucratie ... die levens kost

'Ik kom voor bureaucratie', zei ik vandaag op het gemeentehuis tegen de functionaris die mij aan het loket te woord stond. Eerder deze week was ik daar ook al geweest om een formulier 'Verklaring omtrent gedrag' (VOG) te halen. Ik heb die verklaring à raison van € 30,05 voor mezelf nodig, omdat mijn vrouw wat uren gastouder is. Het formulier had ik na invulling volgens de regels ter ondertekening doorgestuurd naar het gastouderbureau. Dat gebruikte kennelijk vooringevulde en getekende formulieren, waarvan ik een exemplaar toegestuurd kreeg, zodat ik opnieuw kon beginnen aan mijn eigen gegevens. Ongevraagde bezigheidstherapie zogezegd! Daarna dus opnieuw naar het gemeentehuis. 'Is er om kinderen te krijgen ook een VOG nodig?', zo vroeg ik, 'want als Riagg-hulpverlener heb ik nogal wat ellende gezien van ouders die kinderen kregen zonder dat dat goed voor henzelf en voor die kinderen was.' 'Die heb ik nog niet gehoord', reageerde de functionaris op mijn voor de hand liggende vraag.

Mijn vrouw moet ook een kinder-ehbo-diploma halen. Zodra ze zich voor de cursus aanmeldde en aangaf verpleegkundige te zijn, werd haar gevraagd docente van de cursus te worden. Dat nam echter niet weg dat ze het examen moet doen, een examen waarin antwoorden gegeven moeten worden waarvan je als verpleegkundige weet dat je met je verpleegkundige kennis het slachtoffer tekort doet zodra je slechts de kennis van de ehbo-cursus gebruikt.

Het hele gastouderschap is met ingang van dit jaar strak gereglementeerd, maar een mijns inziens voor de hand liggende koppeling tussen door de ouder(s) gewerkte uren en de gastouderuren wordt niet gemaakt. In mijn visie is de regeling daarmee nog immer zeer fraudegevoelig.

Altijd als het om bureaucratie gaat, moet ik denken aan die avond dat ik bijna verongelukte door een verkeersgevaarlijke situatie. Ik belde de politie. Daarvoor had ik in mijn telefoon een gewoon nummer van de KLPD Driebergen opgeslagen, omdat ik voor dienstverlening geen extra dure (0900-)nummers bel. Ik werd in het gesprek, dat nog geen minuut duurde, geschoffeerd, zou strafbaar zijn omdat ik het nummer dat bedoeld was voor bellers uit het buitenland gebruikte en kreeg geen gelegenheid mijn melding te doen. De functionaris verbrak simpelweg de verbinding. Twee dagen daarna vernam ik dat net een uur na mijn telefoontje een jonge man ter plaatse dodelijk was verongelukt. Over de bejegening door de KLPD heb ik een klacht ingediend. De correspondentiemap hieromtrent was uiteindelijk twee centimeter dik. Met de politie kwam ik er niet uit. Ik was in overtreding geweest en daarmee uit! Omdat ik geen gelegenheid had gekregen mijn melding te doen, diende ik een klacht in bij de Nationale Ombudsman. Uiteindelijk werd ik in het ongelijk gesteld. Bewust heb ik nooit gemeld waarover mijn telefoontje had moeten gaan. Ik was benieuwd of daar ooit naar gevraagd zou worden, maar dat gebeurde niet, noch door de politie, noch door de Nationale Ombudsman. De inhoud van mijn melding heeft kennelijk nooit terzake gedaan. Alleen het telefoonnummer dat ik gebruikte telde. Bureaucratie ... die levens kost.

Terug, Home

Pagina geschreven 28 januari 2010.