Citaten van Sinan Can

- onderzoeksjournalist in conflictgebieden, documentairemaker (1977)


Uit column Varagids, gepubliceerd op Facebook, 17-2-2026

Te groot, te ver, te ingewikkeld
Onverschilligheid begint zelden met kwaadheid maar met vermoeidheid. Met schouderophalen. Met het zachte, bijna redelijke zinnetje: het raakt mij niet. Het is een langzaam leeglopen van betrokkenheid. Alsof mensen hun hart op spaarstand zetten om te blijven functioneren. Ik kom haar overal tegen. Niet alleen bij anderen, ook in mezelf, op momenten. De neiging om weg te kijken, om niet te hoeven voelen, om te denken dat het te groot, te ver, te ingewikkeld is. Onverschilligheid is geen gebrek aan moraal, maar vaak een gebrek aan hoop. Wie niet meer gelooft dat zijn stem verschil maakt, zwijgt.

Voor je deur
Onrecht dat we laten passeren omdat het ons niet direct raakt, komt zelden netjes bij anderen tot stilstand. Het beweegt. Het groeit. En vroeg of laat staat het voor je deur. Grote ontsporingen beginnen bijna nooit met massale steun, maar met massale onverschilligheid.

Mensen die zwijgen
Ik veroordeel onverschillige mensen niet meer. Daarvoor zie ik te goed hoe uitgeput velen zijn. Maar begrijpen mag nooit eindigen in berusting. Want elke machthebber, elke autoritaire leider, elke systeemdruk weet: een onverschillige samenleving is een meewerkende samenleving. Het gevaar zit niet in mensen die schreeuwen, maar in mensen die zwijgen.


Uit column Varagids 51/52-2025

Zacht blijven
Nu we een jaar achter ons laten en een nieuw jaar binnengaan, weet ik dat er licht en schaduw zullen zijn, vreugde en verlies, en daarom wens ik ons niet toe dat het leven makkelijk wordt, maar dat wij zacht blijven. Dat wij minder haat dragen en meer begrip, minder schreeuwen en meer luisteren, dat wij beseffen dat onze verschillen niet het probleem zijn, maar de hardheid waarmee we soms kijken.


Uit 'Mensen die niet beproefd worden, kunnen niet zeggen dat ze deugen. Alleen de beproefde mensen kunnen dat zeggen', interview 'de Volkskrant' 6-9-2024 door Gijs Beukers

Ik denk dat de meeste mensen niet deugen. Op vele plekken op deze aardbol is het daarom een hel. Om het positief te houden, zou je kunnen zeggen dat de mens van nature deugt. Dat zal wel, maar de mens kan veranderen in een monster. Kijk naar Afghanistan, kijk hoe China met Tibetanen of Oeigoeren omgaat. Je kunt wijzen naar de dictatoriale regimes, maar die worden vaak in stand gehouden en ondersteund door een groot deel van het volk. Als de omstandigheden goed zijn, is iedereen goed. Waarom zou je stelen als je aan de gracht wijntjes kunt zitten drinken? Mensen die niet beproefd worden, kunnen niet zeggen dat ze deugen. Alleen de beproefde mensen kunnen dat zeggen.


Uit 'De verwondering', kro-ncrv, nov. 2017, door Annemiek Schrijver

Dat vormt je
Ja, wonden blijven. De wonden die ik heb, genezen niet en hoeven misschien ook niet te genezen. Want dat ik ben zoals ik nu ben, dat komt ook door die wonden. Dat komt ook door verdriet, door afscheid, door trauma's, maar ook door vreugde en geluk. Dat hoort er allemaal bij. Dat vormt je ook.

In de tranen
Ik huil bijvoorbeeld veel. Dat helpt heel erg. Ik laat het in de tranen. (...) Dat motiveert me nog meer dat ik de dingen doe die ik doe.

Ook je troost
Het soefisme is dat God ook een geliefde is, waar je hartstochtelijk van houdt en die je gids is op je pad dat soms ellendig is, en ook je troost.

Weer aan doen
Al gaat ook al het licht uit; wij hebben de vlam om het licht weer aan te doen.

Home --- Index citaten

Pagina gemaakt 14-11-2024, laatst bijgewerkt 19-2-2026