Citaten van Jean Pierre Rawie

- dichter, vertaler (1951)

Uit rubriek 'Poëzie' (met wekelijks een nooit eerder verschenen gedicht), 'de Volkskrant' 12-4-2025

Jaardis

'In wijsheid schuilt veel droefenis.'
Het Schriftwoord blijkt maar al te waar:
wij worden wijzer, ieder jaar
met minder monden rond de dis.

Wij spreken er niet over waar
wat dierbaar was verdwenen is,
maar koesteren een stil gemis
dat allen weten van elkaar.

En elk jaar schuiven wij weer aan,
de wreed gekrompen vriendenkring,
en heffen als vanouds het glas

op alles wat voorbij moet gaan
en alles wat nooit overging,
op wat er wordt, en wat er was.

Uit 'Onmogelijk geluk', Bert Bakker 1992

Sterfbed

Mijn vader sterft; als ik zijn hand vashoud,
voel ik de botten door zijn huid heen steken.
Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken
En is bij elke ademtocht benauwd.

Dus schud ik kussens en verschik de deken,
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,
en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.

Wij volgen één voor één hetzelfde pad,
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten

zoals hij bij zijn eigen vader zat:
straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb heb liefgehad.


Ten Boer, gedicht levensgroot
weergegeven op een gevel,
3 februari 2011


Maar vroeg of laat

Maar vroeg of laat
verschijnt het land
dat elk verstand
te boven gaat

Waar ik, volmaakt,
opnieuw ontmoet
wie ik voorgoed
was kwijtgeraakt


Stal

Het kind dat uit de kribbel keek
zag herders en gekroonde hoofden
die, zoals uit hun houding bleek,
zeer hevig ergens in geloofden.

Ze bogen diep en knielden neer
tussen de ezels en de ossen,
en noemden hem de Lieve Heer
die heel de wereld zou verlossen.

Ze barstten uit in luid gezang
dat hij de Koning was der Eeuwen.
Het was een drukte van belang
en buiten ging het zachtjes sneeuwen.

Het kindje kneep zijn oogjes toe
en deed zijn knuistjes in zijn oren.
Het was ook wel een heel gedoe
zo vlak nadat je bent geboren.


Sindsdien

Hij is mij toch nog ongemerkt ontgleden.
Hij keerde in, en ademde zo diep
dat het weer leek of hij alleen maar sliep.
Ik liep de trap af, de vertrouwde treden,

en voelde reeds dat hij was overleden,
nog voor ik hoorde hoe mijn moeder riep.
Of hij tot slot aanschouwde wie hem schiep
nam hij als laatste raadsel met zich mede.

Zo heeft zich op het eind mijn vaders dood
gevoegd bij de voldongen misverstanden,
als iets waar ik alsnog te kort in schoot.

Maar sinds hij mij ontviel, ervaar ik hem
steeds vaker in gebaren van mijn handen,
en hoor hem spreken door mijn eigen stem.

Pagina gemaakt 1-12-2013, gedicht 'Stal' 26-12-2015, laatst aangevuld 30-3-2025

Home --- Index citaten