We hadden bezoek van een zus van me. Als peuters zijn we ooit hand in hand ver van huis de weg kwijt geweest. Nu ging het over onze wereld, over de grote problemen, over de oorlogen en over ons milieu.
Zij vindt dat alles verloren is, want te kapot gemaakt. Ze gelooft niet dat het in onze wereld nog beter worden kan. We kunnen doen wat we willen, maar we zijn te laat. Onze wereld dendert op z'n ondergang af. Onherroepelijk. Zo voelt zij het.
Mijn zus is gelovig. Ze gelooft dat Jezus als God naar hier gaat komen om een nieuwe hemel en een nieuwe aarde te creëren. Dat we het daarvan moeten hebben.
Iets vroeger in het gesprek ging het over de angstdempende werking van geloof. Haar geloof maakt dat ze geen angst heeft, maar alles aan God overgeeft. En dus ook dat ze de moed heeft opgegeven dat we als mensen nog iets aan het lot van de aarde kunnen veranderen. Want wat er allemaal gebeurt, is ook nog eens 'zoals het geschreven staat.'
Zo duidelijk als deze keer had ik het nog niet gehoord.
Pagina geschreven 11-12-2023