Gisteravond was ik bij het kerstconcert waarin onze derde kleindochter (15) meespeelde op haar viool. Kerst komt. De lichtjes branden weer. Vrede op aarde.
Meer dan ooit bekruipt me een gevoel van schaamte. Ik kan niet nalaten stil te staan bij de hel op aarde in Gaza. De beelden en verhalen vanuit de gevangenissen in Syrië raak ik niet kwijt. Ik besef dat deze twee, Gaza en Syrië, niet op zichzelf staan, maar dat in de wereld die we ons geschapen hebben het onrecht rondom is.
Vrede op aarde? Hoe durven we!
Slechts één ding kan ik doen: een mens van vrede zijn.
Pagina geschreven 14-12-2024