Verhalen
Vandaag waren we in Elburg bij de expositie 'Zandverhalen'. We waren, leek me, de enige bezoekers in die grote ruimtes. De verbeelde verhalen grepen me aan, ook en misschien juist de bijbelverhalen. Ineens zag ik in alles, ook van mijn eigen leven, een verhaal, een doorgaand verhaal. Vandaag 138 jaar geleden werd mijn oma, moeder van mijn moeder, geboren. Mijn herinneringen regen zich aaneen, als een verhaal dat in mij voortleeft en dat, hoezeer en hoe vaak ook gedeeld op een keer met mij tot het verleden zal behoren.
Treffend ervoer ik de verwijzing naar het leed van Palestijnen en Israëli's in deze tijd. Ooit was het volgens het verhaal het volk Israël dat in ballingschap leefde en ooit vluchtte dat volk door de woestijn. De tijd van de plagen van Egypte: dat was ook oorlog! En opnieuw toen, alweer volgens het verhaal, God zelf het Egyptische leger in de Rietzee verdronk. Op Gods bevel ook moordden de Israëlieten al wat leefde in Jericho uit en niet alleen daar. Er lijkt niet veel veranderd in de wereld.
Verhalen zijn verhalen. Naarmate ze ouder worden verkleuren ze steeds meer, zeker als ze van mond op mond zijn doorverteld. En toch kun je van verhalen gaan houden, ook van deze verhalen, zelfs van de gruwelverhalen die ik noemde. Omdat ze vertellen van een groter Iets dat alles uiteindelijk bestuurt en tot een einde brengt. Of die verhalen nog met wat echt gebeurde overeenkomen, doet niet ter zake. We weten immers dat ze dat niet doen. We weten dat verhalen verkleuren, omdat we daar zelf ook aandeel in hebben.
Wat me trof, is de vergankelijkheid, waarmee we hebben te dealen, omdat er tijd is. Tijd heeft een begin en een eind. Ieder voor zich leeft zijn eigen stukje tijd, totdat die stopt en eeuwig wordt. Dan eindigt het verhaal. En wordt, wie weet, een nieuw geboren.
Pagina geschreven 16-2-2024