Een maand eerder troffen we onze nicht blij zwanger, eerste zwangerschap. Mooi zwanger ook. Ik wenste haar goeds voor de bevalling. Ze was vol vertrouwen.
Het jongetje werd geboren en alles was goed. Een week kraamzorg kregen ze. Toen konden ze zelf verder, samen vol vertrouwen.
Maar een paar uur na het laatste vertrek van de kraamverzorgster kreeg hun jongetje blauwe vlekjes. Ze controleerden het lichaampje: nog meer vlekjes. Ze belden de huisarts en konden direct komen. Klaar om daarheen te gaan, zagen ze het kindje blauw worden en kozen er toen voor 112 te bellen. Ambulance en even later traumaheli. Een uur bleef de heli staan om het kindje te stabiliseren. Toen namen ze het mee, naar het UMCG. Moeder werd door de ambulance nagebracht. Ze zag de heli nog even voor zich uit vliegen.
Het ging niet meer. Hun jongetje stierf kort na aankomst in het ziekenhuis. Ontsteltenis en wat een verdriet!
Het stel was achteraf erg tevreden over de opvang in het ziekenhuis en over de tijd die hen daar werd gegund om afscheid te nemen, tot een begin van verwerking en tot zichzelf te komen. In de zorg werken relatief veel mensen met een hart.
We waren erbij in de crematieplechtigheid. Geslagen ouders, maar zeker niet verslagen! Ze waren ouders geworden en dat pakte niemand ze meer af.
Niet gek dus dat de emoties me een paar keer te machtig werden. Tranen zuiveren de ziel, nietwaar?
Zie ook hier.
Pagina geschreven 18-4-2024