Onlangs bezocht ik de kerkdienst waarin onze achterkleinzoon werd gedoopt. Dat was in de christelijke gereformeerde kerk, de denominatie dus waarin ook ikzelf ben grootgebracht. Ik vond het mooi te zien hoe na een generatie los van de kerk in een volgende generatie terugkeer mogelijk blijft en in ons geval ook nog naar de kerk van mijn herkomst.
Ik voel nog altijd verbinding met de christelijke gereformeerde kerken. Dat raak ik niet meer kwijt, ook al heb ik het daar gepredikte geloof wel losgelaten. Voor mijn gevoel ben ik inhoudelijk op te grote afstand daarvan geraakt. Ik was benieuwd naar de verkondiging in deze dienst en hoopte dat de nog jonge predikant me zou kunnen laten zien dat er in de kerk sprake is van progressie. Nog altijd wacht ik op de tijd waarin het geloof de kerkelijke ommuring van het christendom zal slechten, waarin in een nieuw soort oecumene ruimte zal zijn voor elke gelovige en ongelovige van goede wil.
De viering verliep gelikt, met duidelijke structuur die van stap tot stap zichtbaar werd op grote tv-schermen. Wat ik miste, was een beetje stilte, bij mij nodig om bij mezelf te kunnen komen. Dat gemis werd tijdens de preek en het voorgelezen uitgebreide doopformulier voor mij bijna verstikkend. Ik ervoer een soort van ronddraaien in steeds weer nieuwe cirkels van woorden met ongeveer dezelfde inhoud en met de Jezusnaam als stopwoord, zonder een voor mij duidelijke opbouw en voortgang, als een bijna eindeloze herhaling van steeds dezelfde waarheden.
Ik wil niet oordelen. Wellicht is het vooral van mij dat ik benauwd werd in de overweldigende niet aflatende verbale brij. De mensen om mij heen gaven althans geen krimp en ik had dus niet het gevoel dat bij hen iets werd doodgeslagen, zoals ik dat in mezelf wel ervoer.
En nu schrijf ik het op allemaal. En bekruipt me het gevoel dat ikzelf misschien ook wel in cirkels van waarheden ronddraai en net als de dominee mijn beleving en visie alsmaar weer opnieuw uitdraag in mijn schrijverijen. Natuurlijk, ik ben me ervan bewust dat bijna niemand daarop zit te wachten en dat gewone mensen met heel andere dingen bezig zijn. En het stelt me gerust dat iedereen zich op elk moment aan mijn inbreng kan onttrekken. Dat is goed.
Pagina geschreven 20-5-2026