Die keuze van Theo bleek minder moeilijk dan ik dacht dat hij zou zijn. Want Theo koos niet. Hij liet het erop aankomen. Als hij voor de chemo en de operatie wilde gaan, was belangrijk dat hij stevig aan het werk ging om vooraf z'n conditie te optimaliseren. Maar Theo is geen man om aan verwachtingen die aan hem gesteld worden te voldoen. Toen hem duidelijk was geworden wat hij geacht werd te doen voor zijn conditie, nam hij al snel het besluit zich niet te laten opereren. Dat was een keuze op basis van onhaalbaarheid van het alternatief, de keuze die hem vooralsnog met rust zou laten.
Dat is precies wie Theo is: Echt vat krijg je niet op hem. Hij is vriendelijk meegaand in het contact. Hij is het met de ander eens, ook als hij het er niet mee eens is. Bij zijn gevoel kom je vrijwel niet. Omdat ik zijn ouders gekend heb, heb ik vermoedens waarom hij zich ongrijpbaar maakt en zich daarin specialiseerde. Maar evengoed kan die ongrijpbaarheid slechts een gevolg zijn van zijn psychiatrische stoornis. Ik heb hem, toen hij nog geen medicatie kon accepteren, zien vechten tegen de psychose. Dat gevecht ging hij toen in alle hevigheid aan. Oersterk was-ie in die tijd doordat juist lichamelijke inspanning hem hielp zo goed en zo kwaad als dat ging in evenwicht te blijven. Langdurig nabij dit gevecht te mogen zijn maakte dat ik van hem ging houden. Langzaam lukte het me mijn verwachtingen opzij te zetten en te zien waarmee Theo zelf kon komen. En ik leerde dat dat ook genoeg was.
Pijn geeft hij niet aan. Dat heb ik vaker gezien bij dit soort psychiatrie, dat de pijn op eerbiedige afstand blijft. Ik bid dat dit zo mag blijven. Theo studeerde in de eerste tijd van ons contact en voor hij eindelijk medicatie kon accepteren theologie. Later stopte dat, dat wil zeggen: ik besloot het te stoppen. Het was vanaf dan tussen ons geen onderwerp meer, al nam hij me op een keer wel mee om me in het universiteitsgebouw rond te leiden. Toen ik er na zijn ziek worden naar informeerde, bleek hij toch bij de kerk te willen horen. Het ontroerde me dat hij op mijn vraag naar muziek bij zijn afscheid in één seconde wist dat dat 'Bridge over troubled water' zou moeten zijn. Ik zag de stroom van zijn leven voor me - er is zoveel dat ik hier niet kan vermelden - en ik zag kleine stukjes van de brug eroverheen. Voor mijn gevoel was hij het beide: de woelige stroom en de brug. Ik hoop dat ik hem de laatste decennia zowel in de diepte als over de overgang af en toe nabij mag zijn geweest. Het is me een voorrecht in die nabijheid nog altijd een plek te hebben.
Volgende betr. Theo --- Vorige
Pagina geschreven 21-3-2024