De naam Auschwitz valt dezer dagen steeds opnieuw. Want 'nooit meer' lijkt om te slaan in 'toch maar'. De meningen in de Gaza-oorlog zijn verdeeld.
Een maand geleden, op een feestje, begon een schoonzus over het probleem. En ik stond klaar met de term 'genocide'. 'Maar Hamas', zei ze, en over de niet vrijgelaten gijzelaars begon ze. En toen werd de aandacht weggetrokken door teksten voor degenen die het feestje organiseerden. Pas achteraf werd ik me van het afgebroken gesprek bewust.
De oppositie wil dat de Kamer terugkomt van reces voor alsnog een debat, dat tot nu toe door VVD, NSC en BBB is weggestemd. SGP-fractievoorzitter Chris Stoffer vindt dat de Kamer hier niet voor terug hoeft te komen. In 'Trouw' (artikel 'Passiviteit kabinet is weerzinwekkend', door Christoph Schmidt) zegt Stoffer: 'De situatie voor gewone Gazanen is verschrikkelijk. Als Hamas vandaag de gijzelaars vrijlaat, de kopstukken van deze terreurorganisatie zich overgeven en hun wapens en infrastructuur vernietigd worden, dan is de oorlog voorbij. Een debat in het Nederlands parlement zal daar niets aan af- of toedoen.'
Toen ik dit las moest ik terugdenken aan het gesprek dat mijn schoonzus had willen beginnen. Of was ik het zelf die erover begon? Want Stoffer heeft de zo-simpel-is-het-oplossing die misschien ook mijn schoonzus voor ogen stond.
Ik bezocht in mijn leven verschillende vroegere concentratiekampen, in verschillende landen, ook Auschwitz en Birkenau. Ik merk dat ik steeds opnieuw met mijn gedachten ga naar wat ik op die plaatsen voelde. Het 'nooit meer' voor daar zal later onverminderd opgaan voor het Gaza van nu.
Zie ook hier.
Pagina geschreven 23-7-2025