'God is liefde' is een gezegde. Het komt uit de bijbel. Er is een heel godsbeeld aan opgehangen. Liefde is het goede, de vrijgevigheid. Het gezegde veronderstelt dat de tegenpool, die van het kwaad, dus niet God is. Het kwaad is kwetsen, kapot maken, het nalaten van het goede.
In de christelijke traditie zijn God en de duivel de oorspronkelijke bronnen van het goede respectievelijk het kwaad. Deze beide 'goden' zouden trekken aan met name de mensen, om ze in hun macht te krijgen en te gebruiken. Dieren die elkaar doden en doodmartelen handelen uit instinct, dat is vanuit hun natuur, en die zien wij niet als kwaad. En ook het kwaad van de natuur zelf, van storm en bliksem, van aardbeving, overstroming en uitbarsting, zien we niet als kwaad vanuit de duivel. Het kwade dat wij zien, zit in de mensheid en in ieder afzonderlijk mens. Het zijn inderdaad met name de mensen die de natuur kapot maken en de aarde ruïneren. En het zijn de mensen die tegen elkaar opstaan en hun medemensen tekortdoen en zelfs doden. Dat zien we als het kwaad.
Het christelijke geloof, en niet alleen dat geloof, roept mensen op het goede te zoeken, liefde te doen. Maar het goede is alleen goed in relatie tot het kwaad en liefde is alleen lief in relatie tot haat. Ik denk dat we het in ons ethisch dualisme verkeerd zien. Want goed en kwaad, liefde en haat, koestering en kwetsing behoren alle tot de menselijke natuur, zoals het instinct van de dieren hun natuur is. Ze zijn juist in hun dualiteit samen de energiebron die de mens en het mensdom gaande houdt. En dan is het werken aan een wereld van alleen maar liefde, recht, vrede en vrijheid utopie. Het goede lokt nu eenmaal kwade krachten uit en andersom. Dus is het kwaad voorwaarde voor het goede, omdat zonder het eeuwige krachtenspel alles neutraal zou worden, vlak, dood, nul. Wat rest is de menselijke persoonlijke keuze, voor zover die in vrijheid gemaakt kan worden. En die doet denken aan de allereerste keuze zoals die in de scheppingsmythe wordt verhaald.
Pagina geschreven 30-6-2025