De andere kant

In 'de Volkskrant' (Magazine-bijlage) vandaag een artikel over bijnadoodervaringen onder de titel 'Verhalen van de andere kant', door Mick van Biezen. Ik wil een paar citaten uit zijn verhaal hier overnemen:

- Over de 'bewustzijnsparadox' schreef Van Lommel zijn bestseller 'Eindeloos bewustzijn'. Daarin stelt hij dat de hersenen bewustzijn niet voortbrengen, zoals veel neurowetenschappers veronderstellen, maar eerder werken als een soort radio die erop afstemt. Volgens hem kan bewustzijn ook zonder het lichaam bestaan.

- Jan Kroese behandelde als gz-psycholoog vijftien NDE'ers en is zelf ervaringsdeskundige. Op een ochtend kreeg hij onderweg naar zijn werk een hartaanval, toen hij in zijn auto voor het stoplicht wachtte. 'Daarna kon ik ineens geen tv meer kijken', zegt hij. 'Voetbal, politici, nieuwslezers - alle vormen van nepheid en theater doorzag ik direct. Alles was zo onbetekenend, pure ruis. Maar ik werd ook milder. Een NDE is een renaissance, een hergeboorte die ik iedereen gun. Sterven geeft een gevoel van nederigheid en perspectief.'

- Manuela Gubbels (54) weet hoe het kan gaan. In Weert werd ze op een zebrapad aangereden door een bestelbusje. Haar hoofd sloeg tegen de ruit - ze trad uit haar lichaam en zag haar lijf op het asfalt liggen als een 'leeg ruimtepak'. Haar ziel vertrok naar 'het licht', naar 'huis'. Daar leerde ze dat we allemaal 'lichtwezens' zijn, dat we afstammen van dezelfde bron, waar we na ons leven naar terugkeren. (...)
'De dood is het mooiste wat je kan overkomen in het leven', zegt ze. 'De ultieme bekroning van het pensioen.'

- 'God is de puzzel en wij zijn de puzzelstukjes. Iedereen is daarbij onmisbaar.'

- Lodewijk Crijns werkte na zijn NDE als arts onder andere in Agua de Dios, een nederzetting voor mensen met lepra in Colombia. Hij wilde mensen helpen die aan hun lot werden overgelaten. Nu is hij gepensioneerd en donateur van Netwerk NDE. 'Bij het Netwerk wil iedereen dood', zegt hij met een grote lach. Door zijn ervaring weet hij dat de hel bestaat: dat is de aarde. In de hemel, waar volgens hem 'zelfs Hitler' heen gaat, draait alles om intentie, die hier overigens ook het belangrijkste is. De sleutel tot vreedzaamheid is volgens Crijns: doe een ander niet aan wat je zelf ook niet zou willen. Dankbaarheid en liefde, daar gaat het om.

- Harald Harbers: 'Mijn NDE is het mooiste wat ik heb meegemaakt. Als ik eraan denk, ervaar ik heimwee.'

Ik schreef op deze site eerder over bde's, bijnadoodervaringen, op z'n Engels nde (near death experience of nabij-de-dood-ervaring) genoemd. Zie
(1) --- (2) --- (3)

In mijn citatenverzameling wordt ook herhaaldelijk aan bijnadoodervaringen gerefereerd. Zie
(1) --- (2) --- (3) --- (4)

Persoonlijk weet ik het niet, maar deel ik voor mijn gevoel zeker de hoop en het vermoeden dat er leven is over de grens van de dood. Daarbij besef ik dat het vermogen tot verbeelding van die hoop en dat vermoeden door de tijd een grote verscheidenheid aan beelden, inzichten en zekerheden voortbracht, die misschien vooral als doel hebben om angsten de baas te worden.

Nog even terug naar het artikel. Een laatste citaat:

- Harbers is IT-manager bij een grote bank en omschrijft zichzelf als een nuchtere, niet-religieuze man: 'Stel je voor dat tijd lineair is', legt hij uit, 'zoals een plat liggend satéstokje: er is een begin en een einde, en de ene gebeurtenis volgt op de andere. Maar als je datzelfde stokje met zijn punt op tafel zet, verticaal dus, dan gebeurt alles tegelijk. Zo heb ik mijn nabij-de-doodervaring beleefd. Er was de klassieke film van mijn leven die voorbij schoot; ik zag de scènes van mijn jeugd tot het heden als zwevende frames. De laatste shots waren leeg. Misschien omdat die nog ingevuld moeten worden, tijdens de rest van mijn leven.'
Op hetzelfde moment zag hij zichzelf als buitenstaander over een heideveld lopen met een vriend van de middelbare school. Tegelijkertijd waren daar zijn vrouw, twee dochters en zoon. 'Ze stonden als het ware op een wolk of afdrijvende ijsschots en ik dreef steeds verder van hen af. Toch voelde ik geen verdriet, alleen volmaakte rust en overgave. Alles was precies zoals het moest zijn. Ik wist dat dit een definitief afscheid was, en dat ik onderweg was naar een andere plek, waar het nog fijner was. Ten slotte ervoer ik de aanwezigheid van enkele overleden familieleden; ze wezen allemaal dezelfde kant op, alsof ik de weg moest volgen die zij aangaven.'


Index chronol. en op trefw.

Pagina geschreven 14-11-2026