Exhibitionisme

We wilden de oude hervormde kerk (1685) in Oude Pekela bezoeken. Af en toe vind ik nog kerken die er in mijn collectie foto's eigenlijk nog bij moeten. Het was vlooienmarkt en zo konden we niet met de auto bij de kerk komen. Het was ook Open Monumentendag en dus was de kerk open voor bezoekers. Misschien is deze kerk, zoals zoveel Groningse kerken, wel altijd open voor publiek. Ik vind dat mooi: bij een plek om even bij jezelf en het hogere in of buiten jezelf te komen hoor je niet voor een dichte deur te komen.

De vlooienmarkt was volgelopen toen we onze weg terug naar de auto zochten. Was dit eigenlijk Oude- of Nieuwe Pekela? Ik vroeg het een man die we passeerden. Een heel verhaal kreeg ik en hij zei het heel precies te weten. Tot hij onverhoeds naar een ander onderwerp schakelde. Toen zag ik ook het evangelisatiekraampje achter hem. 'Als u er straks niet meer bent', zei de man, 'waar zult u dan zijn?' Een geloofsvraag. Hoe ga je daar op in? Ik aarzelde en merkte dat ik daar niet langer moest blijven staan. 'Het spijt me', zei ik, 'ik kan niet langer blijven staan om mijn evenwicht.' 'Dan loop ik met u op', reageerde de man. En zo gebeurde. 'Jezus zegt', zo vervolgde hij, 'ik ben de weg, de waarheid en het leven. Hij wijst de weg.' Hoe gaat dat, zo'n ongemakkelijk gesprek? 'Dat zegt één van de wereldreligies', zei ik. Toen raakten we kennelijk te ver uit de buurt van zijn kraampje en moest hij terug. De uitwisseling van gedachten stopte even schielijk als-ie was begonnen.

Het gebeurde werkte nog wat in mij door, zoals altijd als de ander en ik aan elkaar raken. Toen zag ik een man die bloot was onder zijn jas en die die jas opentrok. 'Exhibitionisme', hoorde ik mezelf mompelen, 'geestelijk exhibitionisme'.


Index chronol. en op trefw.

Pagina geschreven 13-9-2026