Extreem-rechtse partijen, bijvoorbeeld in de Verenigde Staten en in Brazilië, lijken God steeds meer naar zich toe te trekken en menen dat zij met hun denkbeelden en gedrag doen wat God wil. Met name veel evangelische christenen voelen zich aangetrokken tot deze koers. Zij maken zich (denk)beelden van God: wie God is en wat God wil. Het komt me voor dat in de politiek deze beelden steeds scherper gesneden worden.
Een van de oudste geboden is het beeldverbod, dat is het verbod 'gesneden beelden' te maken, alsmede om die beelden te 'dienen'. Christenen denken hierbij vaak aan tastbare beelden, aan kunst waarin iets van de goddelijke wereld wordt uitgebeeld. Mijn idee is meer dat dit verbod betrekking heeft op denk‑beelden oftewel gedachteconstructies. Het slaat, lijkt mij, op het diep menselijke verlangen het onzichtbare zichtbaar te maken, het onnoembare in woorden te vangen, kortom het onkenbare te kennen. 'Geen gesneden beelden', zegt het verbod. Dat lijkt een onmenselijke opgave!
De keuzes die mensen en groepen maken, hangen altijd samen met hun beelden. Wie gelooft dat er geen God is, leeft in de horizontale dimensie van mens onder de mensen en mens op onze aarde. En in de keuze voor óf een meer ik-gericht óf een meer wij-gericht leven. Ieder individu kiest zijn eigen positie op het continuüm van die twee polen.
Wij allen hebben beide in ons, het goed en het kwaad. Sommigen ervaren dat kwade keuzes onontkoombaar zijn om van binnenuit tot goede keuzes te leren komen. Zo zegt bijvoorbeeld Arnoni dat ieder voor zich op zoek moet naar de SS'er in zichzelf. Het kwaad kan katalysator worden van het goede, zoals dat overigens andersom soms net zo blijkt te werken. De mens blijkt alles in zich te hebben om óf een duivel, óf een engel te kunnen worden. Ieder kiest voor zich welke weg te gaan, altijd opnieuw, individueel, in gemeenschap en ook in politieke keuze.
Pagina geschreven 25-10-2026