Een grommende God?

In 'Trouw' een column van Alain Verheij, 'Heimwee naar een God die kan grommen.' Hij beschrijft hoe God tegenwoordig vooral lief is, van ons houdt en alles van ons verdraagt. Er waren andere tijden, volgens Alain nog in het midden van de vorige eeuw. Schrijvers zagen God als een grommende leeuw, een koning, gevaarlijk.

Het onderwerp spreekt me aan. Ik zie de God van het Oude Testament als een geheel andere dan die van het Nieuwe Testament. En zelfs in de voorbije decennia is het godsbeeld bijna wereldwijd gekanteld. Ik zie hoe God liever is geworden, verdraagzamer en hoe hij het allemaal wel goed vindt. Alain schrijft: 'Nadat je je een tijdje hebt gewenteld in de lieve vrede, doemt vroeg of laat het besef op hoeveel kwaad wij elkaar eigenlijk aandoen. Hoeveel onrecht er is en hoeveel verdrukte schepselen er dagelijks schreeuwen om een machtige helper die eindelijk orde op zaken stelt.' Ik geloof niet dat het aan God is om dat te doen; dat is uitbesteden van onze eigen opdracht aan de opdrachtgever, als die althans bestaat.

Ik vraag me af wat die 'goede God' voor ons betekent en wat we eraan ophangen. Misschien ook het sluiten van de ogen voor de taak waarvoor we ons gesteld zien? Als dat zo is, is de goede God tot een afweermechanisme geworden, een escape voor alles wat we als mensen niet aankunnen of waar we onze vingers niet aan willen branden.


Index chronol. en op trefw.

Pagina geschreven 12-8-2024