Ik las 'Meisje, sta op!' van Yolanda Voorhaar (Ten Have, 1990). Een moeder schrijft in haar rouwproces brieven aan haar op vijfjarige leeftijd aan een hersentumor overleden dochtertje Hanna.
Eén van haar brieven richt ze aan God:
Wie ben je eigenlijk? Hoe ben je er voor ons - nu Hanna's dood ons op alle fronten doet wankelen? (...) Wat voor beeld mag ik me bij jou denken?
Als een ieder moet deze moeder zelf tot een antwoord komen:
Ik begin heel dichtbij: in de warmte, de aandacht, die we van zovele mensen om ons heen ontvangen, straalt iets af van wat jij voor ons wilt zijn. Daarin wordt iets waar van dat mensen beeld van jou mogen zijn. (...) Maar: ben je er alleen in wat mensen doen en zeggen - hoeveel dat op zichzelf al is? Vind je het erg als ik zeg dat ik het zo toch nog te mager vind? Er blijven dan nog zoveel vragen over. Zoals de heel grote: Hoe ben je er nu, voor Hanna?
Intiem, om zo dat wat ons overstijgt te bevragen. En het te moeten doen met het eigen antwoord van binnenuit.
Pagina geschreven 26-1-2026