Het weer was goed die dag. Ik had wat foto's voor onze nicht in Delfzijl. Die zouden we daar brengen en na de koffie daar laadde ik de fietsen af voor een fietstocht. We zouden beginnen over de dijk, richting Marsum.
Onze fietsen hebben we nu meer dan zeven jaar en we maken er bij goed weer vaak dagelijks een tochtje op. Nu, plotseling, wilde mijn batterij niet in de adapter op de fiets schuiven, maar blokkeerde totaal. Ooit hadden we een probleem met dat de stroomverbinding niet goed tot stand kwam en de ondersteuning niet werkte. De fietsenmaker had toen laten zien dat dat opgelost kon worden door twee contactpuntjes aan de fiets heel ietsje naar buiten te buigen. Voor het geval dat had ik sindsdien een punttangetje in mijn fietstas, alhoewel ik dat al jaren niet had nodig gehad. We probeerden de batterij van Trix, mijn vrouw, maar ook die blokkeerde. Ik vroeg haar om de batterij in te schuiven, want deed ik zelf iets verkeerd? Daarna besloot ik de contactpuntjes iets terug te buigen, maar het leverde allemaal niets op. Zeker een halfuur waren we zo bezig. Ik geef nu eenmaal niet zo makkelijk op.
We laadden de fietsen weer op en maakten een alternatief programma. Het werd een fijne dag. De volgende morgen vervoegde ik me bij de fietsenmaker, de batterij in de fietstas. Hij wilde wel even kijken en nee, het was niet een bekend probleem. Ik moet verbijsterd gekeken hebben toen hij de batterij zonder enig probleem aansloot. Ik ontkoppelde hem weer en schoof hem zelf nog een paar keer zonder enige weerstand in de adapter. 'Hoe kan dit?', bracht ik uit. De fietsenmaker draaide met zijn grote handen. 'Magische handen', zei hij alleen maar.
Sindsdien hebben we onze fietstochten zonder probleem hervat. Het probleem bleek eenmalig, maar op dat moment wel definitief.
Die dag vroeg mijn nicht in de app hoe het verder was gegaan. Ik antwoordde: 'Kennelijk was het gisteren om magische redenen niet de bedoeling te fietsen. Er is toch echt meer tussen hemel en aarde, denk ik nu weer.' En mijn nicht: 'Wat bijzonder! Ja, het was vast de bedoeling. Wie weet waar jullie voor behoed zijn!' Daarmee verwoordde ze precies het gevoel dat ik bij me had. Je hoort het soms, hoe mensen bijvoorbeeld net een rampvlucht missen. Zijn ook zij voor de dood behoed? Ik weet het antwoord niet. Wel is mijn besef van het onkenbare in ons leven me sindsdien weer meer nabij.
Kinderen denken tot op zekere leeftijd magisch. Volwassenen kijken kritischer naar oorzaak en gevolg. Wie zei dat ooit, dat we moeten worden als een kind om het Koninkrijk te kunnen zien?
Pagina geschreven 2-9-2024