Vanaf de kerst speelden mij dag en nacht terugkomend een paar dichtregels door het hoofd die ik lang geleden dichtte. Ik raakte ze niet kwijt. Vanmorgen besloot ik ze op te schrijven en dat kon ik zonder nadenken. Ik dacht dat ik kennelijk iets aan het verwerken ben en kreeg het gevoel er meer mee te moeten. Daarna zocht ik in mijn papieren en vond het gedicht terug. Ik had het begindeel van het gedicht letterlijk vanuit mijn geheugen gereproduceerd. Ik schreef het in november 1965.
De zinnen die mij niet los wilden laten:
Jezus werd in Bethlehem geboren;
Hij bracht geen vrede, maar het zwaard.
Voortaan zouden allen die bij hem behoren
Verstoken zijn van huis en haard.
Al wie Jezus wil gaan volgen,
Wordt door mensen hier gehaat.
Jezus zei, hij was verbolgen:
Wie niet volgen willen, horen straks 'te laat.'
De laatste dagen kreeg ik steeds het gevoel dat een jongen die op 19-jarige leeftijd deze zinnen schrijft, behoorlijk geïndoctrineerd moet zijn. Dat was ik kennelijk. Nu ik, ouder wordend, steeds dichter bij mijn eigen wezen kom, kan ik die conclusie trekken. Niet dat ik vind dat het achterliggende geloof per definitie verkeerd is of schadelijk. De halve mensheid kan zonder problemen met dit soort indoctrinatie leven. Nu de hierboven gedeelde zinnen zo aan mij trekken, besef ik dat het geloof voor mij een flinke schaduwkant heeft gehad en me behoorlijk gebutst heeft. Een schaduwkant die ik, zoals ik het voel, ook niet had willen missen.
Index chronol. en op trefw. -- Volgende
Pagina geschreven 30-12-2023