Zware beroepen, AOW-leeftijd en onredelijke eisen

Vanmiddag liep ik door de sneeuw op mijn spijkerlaarzen een stukje dicht achter twee hulpverleensters in de gezondheidszorg en volgde hun gesprek. 'Ik werk nu vier dagen per week', zei de één, maar eigenlijk is het me te veel. Ik houd zo geen energie meer over. Ik zou drie dagen willen werken, maar ja, dat is financieel weer een hele stap achteruit.' Uit wat ik hoorde, begreep ik dat er in haar instelling meest gewerkt wordt met 'niet geautoriseerd' personeel en dat daardoor onevenredig veel op de schouders van de mensen met diploma terechtkomt. Ook begreep ik dat het om een zware doelgroep gaat, vermoedelijk verstandelijk gehandicapten. Ik ving op dat er soms meer dan één incident tegelijk kan spelen en dat de dames bekend waren met levensbedreigende toestandsbeelden als een status epilepticus.

Het dwong me in gedachten terug te gaan naar 1998, toen ik als Riagg-hulpverlener al een aantal jaren parttime werkte, ook vier dagen per week omdat het werk ook mij veel te zwaar was. Het was niet ongebruikelijk met een volle agenda op het werk te komen en na de werkdag te moeten constateren dat er nog een volle agenda bij was gepropt in de loop van de dag. Ik had te maken met een onhebbelijkheid voor mezelf het werk goed te willen doen en mijn cliënten niet te willen laten lijden onder de fouten van de organisatie. Daarmee deed ik mezelf chronisch zwaar tekort. In hetzelfde jaar werd bovendien een 'productieverhoging' van vijftien procent doorgevoerd, vijftien procent meer hulpverleningscontacten dus in dezelfde tijd. Daarnaast zorgde het drukke verkeer op bepaalde uren systematisch dat ik niet uit kon komen met de voor mijn werkkilometers staande standaard-reistijden. In het voorjaar al meldde ik me bij mijn directeur, omdat ik zo niet verder kon. Dat gesprek leverde echter geen enkele oplossing, waarna ik besloot per 1 januari 1999 nog maar drie dagen per week te zullen werken: in plaats van de woensdag dan de dinsdag en de donderdag vrij. Dat zou mijn inkomen opnieuw verlagen. Zover kwam het niet. In augustus, mijn nieuwe contract per januari was inmiddels rond, kreeg ik een herseninfarct.

Ik vraag me af of je zomaar kunt bepalen wat zware beroepen zijn en wat niet. De zorgverleenster bij wie ik vanmiddag in de sneeuw even naar binnen mocht kijken en die ervoor kiest om parttime te werken en dus minder te verdienen omdat ze haar werk goed wil doen in een organisatie die steken laat vallen, heeft die een zwaar beroep? Ik vrees van niet.

Zie verder hier.

Pagina geschreven 4 januari 2010.