Zorg: de weg kwijt

Ze is een ervaren kracht in de verzorging, werkt al vele jaren in een verzorgingstehuis. Ze vertelt over de vrijwel onoverbrugbaar geworden kloof tussen management en verzorgend personeel. 'Er wordt niet eens geluisterd', klaagt ze. 'Ze doen maar wat en het werk wordt alleen maar ingewikkelder door alle bureaucratie. En dan die uniformen. Een aantal jaren geleden moesten de uniformen eruit, tegen de zin van de verzorging in. Sommige bewoners raakten daardoor de weg kwijt, wisten totaal niet meer wie er nu personeel was en wie niet. Geleidelijkaan werd duidelijk hoe lastig werken het is zonder uniform en met name zonder de zakken van het uniform. De industrie zag een gat in de markt en begon kleurige jasjes die veel weg hebben van een uniform aan te bieden. Veel verzorgenden kochten die en hadden zo ineens weer fatsoenlijk ruimte voor de pieper en voor allerlei andere zaken die steeds weer nodig zijn. Sommige bewoners gaven spontaan aan het prettig te vinden, die herkenbaarheid van het personeel. En nu, nu kregen we een brief dat die jasjes niet meer gedragen mogen worden. Nee, er wordt niet over gepraat: je krijgt een brief. Jammer is die ontwikkeling van groeiende afstand die voortkomt uit het niet meer luisteren van het management. Jammer ook dat steeds meer goede krachten iets anders willen dan de zorg.' Ze is even stil. 'Ze zijn helemaal de weg kwijt', verzucht ze dan nog. 'We hebben een map die we 72 uur voor iemands overlijden moeten beginnen in te vullen. Maar we zijn alleen niet helderziende ...' Ze glimlacht even. Het zit haar hoog.

Pagina geschreven 27 april 2010.