Privacy in de gezondheidszorg

Het gebeurt overal waar ik kom in gezondheidsland: ongewild word ik op de hoogte gebracht van de gezondheidsperikelen van derden. Bij de tandarts kwam ik onlangs naam en geboortedatum van een jongedame te weten die al enige dagen kampte met pijnklachten en nu, dankzij de relatie van de tandarts met de chirurg, met voorrang naar ziekenhuis Heerenveen verwezen werd voor kaakchirurgie. Op de polikliniek van het ziekenhuis vernam ik de diagnose alsmede naam en woonplaats van een opgenomen patiënt met hartproblemen. En vanmiddag op de huisartsenpost moest ik telefoongesprekken aanhoren van de assistente met al dan niet zeurende patiëntes. Mevrouw Van W. leek al op leeftijd en viel nogal gemakkelijk, hetgeen zoveel mogelijk voorkomen diende te worden. Bij een val was ze nu kennelijk wat bloed verloren. Een inwendige bloeding kan inderdaad heel wat bloed bevatten. Ze klaagde over kortademigheid en wilde graag een huisbezoek. Dat kon pas over drie dagen. Moest het sneller, dan moest ze maar naar de praktijk komen. De naam van haar arts kreeg ik erbij. Volgens de assistente was de kortademigheid een gevolg van bloedarmoede. Mogelijk vroeg de dame om staaltabletten, want de assistente vond het beter het door het lichaam zelf op te laten lossen, want van de medicijnen zou ze ook maar weer verstopt raken. Bovendien gebruikte ze al zoveel. Ik hoorde de assistente tot driemaal toe luid en duidelijk de naam van mevrouw noemen en toen het gesprek beëindigd was, verzuchtte zij tegen een wachtende aan de balie dat ze maar moeilijk van deze patiënte af kon komen omdat steeds in andere woorden dezelfde vragen werden gesteld. Enfin, mevrouw O. van het volgende telefoontje was minder lastig en kreeg goed nieuws. Kennelijk was er een röntgenfoto bij haar genomen en deze vertoonde geen pathologie. Toen was ik aan de beurt bij een andere assistente die een paar hechtingen bij me zou verwijderen. Na afloop confronteerde ik haar met de gegevens van de dames Van W. en O. en suggereerde ik dat de privacy misschien beter zou kunnen. Ik vond dit te meer omdat bij een vorige gelegenheid mijn buurman kennelijk op de telefoonlijn was verschenen en ik informatie hem aangaande vernemen moest. Ik ben me bovendien bewust dat andersom precies hetzelfde gebeuren kan. De assistente vond dat ik gelijk had, maar zag met zo'n open balie geen andere oplossing. En de naam van de patiënt werd juist genoemd ter wille van de klantvriendelijkheid, zo vond zij. Daar werden ze als doktersassistentes juist in getraind. Ik suggereerde nog dat toch gerust tegen patiënten gezegd kan worden dat niet vrijuit gesproken kan worden en dat dan het noemen van de naam toch ook achterwege zou kunnen blijven, maar enthousiast reageerde de assistente zeker niet.

Pagina geschreven 17 mei 2010.