Ik herlas Jan Siebelink's boek. Soms denk ik dat ik de enige ben die iets van het voortdurende gevecht van Hans en van Margje meen te begrijpen. De mensen zijn niet met deze dingen bezig, hebben afleiding waardoor ze zelfs aan zichzelf niet hoeven toe te komen. Toch zijn er indertijd meer dan 600.000 exemplaren van het boek verkocht. Ik heb het dus mis als ik denk dat niemand meer met deze zaken bezig is.
Opnieuw was ik sterk onder de indruk van het verhaal. Het greep me geregeld bij de keel. Op de kaft: 'Een man en een vrouw: de een wil overleven in het hiernamaals, de ander in het nu.'
Wat voor mij uitspringt is het totale onvermogen van mensen die van elkaar houden en samen een leven willen opbouwen om elkaar te kunnen, misschien zelfs om elkaar te durven begrijpen, om zelfs maar te zien wat voor de ander echt belangrijk is. Wat wezenlijk voor Hans is, deelt hij zelfs niet met Margje. Hij sluit haar buiten. Zij op haar beurt doet steeds weer pogingen hem uit zijn geloofsbeelden voor zichzelf terug te winnen, maar ze kan niet anders dan toegeven dat ze hem aan zijn geloof verliest. Hij kan zijn realiteit niet overbrengen, zij heeft niet de ruimte om een eindje met hem mee te gaan en zijn wereld echt mee te ervaren.
Natuurlijk: het is een zieke wereld. Het gaat hier om godsdienstwaanzin, waarschijnlijk geboren uit in de opvoeding meegekregen angsten. Hoe beperkt zijn we als mensen als we met wanen te maken krijgen, hoe weinig ruimte hebben we om te pogen de daar achterliggende wereld mee te beleven. We zetten ons af. We durven ons niet over te geven. We zijn bang zelf te verzanden.
Hoe moeilijk is het elkaar als man en vrouw te kennen en in de eigen ontwikkelingsgang over en weer te blijven kennen. Hoeveel wordt er gezwegen. Hoezeer sparen we elkaar! Overigens niet alleen partners hebben zomaar te weinig ruimte om in de belevingswereld van de ander mee te kunnen, het probleem zit in vrijwel alle menselijke relaties. Hoe moeilijk is het al te luisteren. Hoe snel verjagen we de ander met zijn of haar verhaal door ons eigen verhaal er bovenop te zetten! Waarom stellen we niet de vragen die nodig zijn om met de ander mee te kunnen? En hoe gemakkelijk oordelen we over het verhaal van de ander!
Het boek geeft een inkijkje in de eenzaamheid waartoe ons onvermogen ons echt met elkaar te verhouden leiden kan. Als je die eenzaamheid niet aan de bron aanpakt, zal ze gemakkelijk verder en verder uitgroeien. Dan raak je elkaar helemaal kwijt.
Zie ook hier.
Pagina geschreven 26-8-2024