Toen ik binnenkwam, stond ze poedelnaakt aan het aanrecht en ze boende haar lichaam. Wat een pezig lijf had die vrouw! Een douche hadden de zussen toen nog niet en vonden ze ook nergens goed voor. Ik aarzelde, maar Sina leek zich aan mij in het geheel niet te storen. Toen besloot ik me ook aan haar niet te storen. Ze maakte haar klus af en kleedde zich aan. Ik speelde met de gedachte aan een verbouwing. Dat er een douche zou komen. En een cv die Sina niet zelf zou kunnen uitschakelen. Nadat ik een gesprek met de inspecteur van de belastingdienst had gehad, was ik begonnen de financiën van de zussen op orde te brengen. Sina had de gegevens zelf verbrand, maar bij de plaatselijke bank ontdekte ik dat er spaargeld was. Die informatie kon ik als hulpverlener kennelijk gewoon krijgen in die tijd (eind 70-er, begin 80-er jaren). Voor de nodige betalingen liet ik de zussen tekenen, wat ze soms wel en soms niet wilden doen. Een lastige situatie al met al en eigenlijk over de grens van wat normale psychiatrische hulpverlening inhoudt. Want, toen ik overgeplaatst zou worden, zou blijken dat verschillende collega's vonden dat mijn hulp ter plekke niet overdraagbaar was. In het opbouwen van een beetje vertrouwensband waren dan ook jaren van intensieve zorg gaan zitten.
Alfab. index --- Home
Pagina gemaakt 22-7-2017.