Eerder schreef ik over schade door gladheid en een nalatige wegbeheerder. In de straat waarin ik woon was al minstens een volle week niets meer aan gladheidsbestrijding gedaan en de straat was verworden toe één grote ijsbaan van samengeperste sneeuw, toen ik gistermorgen de gemeente belde om daarvan melding te maken. Niet dat de gemeente niet wist van de gladheid ... Natuurlijk is zij op de hoogte, al was het alleen maar omdat de gemeentelijke vuilniswagen daags ervoor de ijsbanen ook had moeten trotseren. Enfin, duidelijk en zakelijk gaf ik mijn melding en ik vermeldde dat ik bang was dat er ongelukken zouden gebeuren. De functionaris die ik sprak vermoedde dat het zout op was, maar gaf aan mijn melding aan de gemeentereiniging door te zullen geven. Ik noteerde de naam van de functionaris die ik sprak en het tijdstip van het gesprek. Precies een halfuur daarna werden de straten hier bestrooid met zand, dat voor korte tijd de ergste gladheid wegnam. Inmiddels, precies een etmaal later, is de situatie weer als vanouds en besluit ik niet meer te zullen bellen. De non-verbale signalen die ik bij dit soort meldingen in mijn gemeente opvang, zijn voldoende duidelijk om te weten dat zo'n melding helemaal niet op prijs gesteld wordt. En ik ben boos omdat ik kennelijk veelal de enige ben die de telefoon oppakt.
Pagina geschreven 18 februari 2010.
Alfab. index --- Home